Indywidualne Konto Emerytalne stanowiące III filar emerytalny jest formą dobrowolnego gromadzenia środków na dodatkową emeryturę. Dochody uzyskane z IKE nie są obciążone 19% podatkiem Belki od dochodów kapitałowych pod warunkiem, że pieniądze nie zostaną wypłacone przed osiągnięciem przez właściciela konta wieku emerytalnego. IKE może założyć każdy, kto ukończył 16 lat. Jednak zanim właściciel rachunku osiągnie wiek dorosły może on dokonywać wpłat na konto wyłącznie w roku, w którym otrzymał wynagrodzenie, a ich wysokość nie może przekroczyć wysokości dochodu. Po ukończeniu 18 lat wpłata nie może być wyższa niż 300% prognozowanego na dany rok średniego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej (przed zmianą ustawy 6 listopada 2008 r. limit ten wynosił 150 %).

Możliwość otwarcia IKE oferuje wiele instytucji, m.in.

- banki (wyłącznie krajowe),

- towarzystwa ubezpieczeniowe, w tym wypadku składka zawiera zarówno wpłatę na IKE jak i ubezpieczenie,

- fundusze inwestycyjne, gdzie oszczędzający mogą składać pieniądze na rachunkach w różnych funduszach należących do jednej rodziny funduszów inwestycyjnych (nie przekraczając limitu wpłat) przez co zmniejszają ryzyko inwestycyjne,

domy maklerskie i banki prowadzące działalność maklerską – gdzie właściciele rachunków mogą inwestować w papiery wartościowe.

Zawierając umowę o otwarcie IKE oszczędzający musi oświadczyć, że nie posiada innego IKE oraz, że w bieżącym roku nie dokonał transferu swoich oszczędności do pracowniczego programu emerytalnego. W przypadku transferu oszczędzający oświadcza, że posiada inne IKE, podaje nazwę instytucji, która go prowadzi oraz potwierdza, że dokona ona transferu dotychczas zgromadzonych przez niego pieniędzy.

Każda osoba fizyczna może posiadać tylko jedno IKE. W przypadku nieprzestrzegania tej zasady mogą jej grozić sankcje w postaci opodatkowania dochodów z obu kont zryczałtowanym podatkiem dochodowym w wysokości 75%. Istnieje jednak możliwość przeniesienia oszczędności do innej instytucji. W tej sytuacji oszczędzający powinien najpierw podpisać umowę z nowa instytucją, przedłożyć ją dotychczasowej, oraz złożyć dyspozycję transferu. W ciągu 14 dni pieniądze powinny znaleźć się na nowym koncie. Jeśli właściciel rachunku dokona transferu przed upływem roku od zawarcia umowy z pierwszą instytucją ma ona prawo nałożyć na niego opłatę, o której powinien on zostać poinformowany przy zawieraniu umowy. Transfer nie powoduje opodatkowania oszczędności.